ว๊าวุ่นงุ๊นหงาน

เรื่องราวมีอย่ว่าถ้าวันหนึ่งคุณเดินไป
ในที่ที่คุณเดินทุกวัน จนไปเจอ กับผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอสวยมาก เธอน่ารักมาก คุณจะทำยังไง?
คุณจะยิ้มให้เธอ และก็พูดกับเธอแค่สองสามคำ
ก้จบ ก้พอแล้ว แล้วก้แยกจากกันไป
..คุณคิดว่ามันพอไหม หรือคุณคิดอยากที่
จะสานความสัมพันธ์
นั้นต่อไปถ้าคุณสานความสัมพันธ์
ต่อไปคุณเคยบ้างไหมว่า
วันหนึ่งคุณอาจจะเจอคนอีกคน
ในสถานการณ์เดียวกันอีก
คุณคิดว่ามันพอแล้วมันสิ้นสุดแล้วจริงหรอ
ผมเชื่อว่าในโลกทุกคนไม่เคยมีคำว่าพอ
คำว่าพอมันอยู่ตรงไหนเอาอะไรมากำหนด
คุณแค่ทำเช่นนี้นี้ไปเรื่อยๆ
ดีกว่าไหมดีกว่าจะไปทำให้ใครเขาเจ็บ
มันมีอยู่หนึงคำพูดที่ผมเคยได้ยินว่า คือ
..ถ้าคิดจะมีแฟนก้ต้องไม่เจ้าชู้ ถ้าคิดจะเจ้าชู้ก็ไม่ต้องไปมีแฟน..

ใช่ผมเห็นด้วยจนมาทุกวันนี้ผมยังไม่เขาใจว่า
การมีแฟนกับการไม่มีอันไหนมันดีกว่ากัน
พอมีก้ไม่อยากมี พอไม่มีก้อยากมี
พอใช่ก็ไม่ชอบ พอชอบก็ไม่ใช่
แล้วอะไรๆๆ อะไรล่ะที่มันคือคำว่าใช่
แล้วเมื่ออไหร่ เมื่อไหร่ที่มันจะโผล่มาให้เราหายข้อสงสัย
คุณเคยไหมเคยตั้งคำถามแบบนี้กับตัวเองไหม
มันคือการตั้งคำถามไปวันๆ กับตัวเองว่า ใช่ ไม่ใช่ ดีไหม
ไม่ดีมั้ง มีดี ไม่มีดี ในหัวมานก้มีแต่คำพวกนี้
แล้วสิ่งไหนที่มันจะมาทดแทนคำเหล่านี้ได้
ก้คงจะมีแต่เธอ เธอคนนั้น ที่จะมาให้คำตอบกับผมได้ในทุกๆ คำถามที่ผมมี เพราะผมก้เชื่อว่าในขนาดที่ผมตามหา เขาคนนั้นก้กำลังตามหาผม แล้ววันนนั้นก้คงเป็นวันที่จะมีแต่คำว่า
พอ แล้วก้พอ ในใจผม